Word به PDF

فقط وقتی خود فایل ثبت کرده باشد صفحه‌هایش کجا تمام می‌شده‌اند، و این وقتی پیش می‌آید که سند شکست صفحه دستی داشته باشد یا آخرین بار Word آن را ذخیره کرده باشد. در آن صورت گزینه اول دقیقاً روی همان نقطه‌ها می‌بُرد. گزینه دوم متن را همین‌جا دوباره حروف‌چینی می‌کند، پس ممکن است برش یکی دو سطر با جایی که Word می‌گذاشت فاصله بگیرد.

چون سند اصلاً پایان صفحه‌ای ثبت نکرده است. فایل‌هایی که از Google Docs، Feishu، Notion و بیشتر تولیدکننده‌های سمت سرور بیرون می‌آیند هیچ اطلاعاتی درباره صفحه ندارند. به گزینه دوم بروید تا همین صفحه، صفحه‌بندی خودش را حساب کند.

سرصفحه، پاصفحه، شماره صفحه، پانوشت، یادداشت پایانی، کامنت، نشانه‌های پیگیری تغییرات، کادر متن، شکل، نمودار و فرمول کشیده نمی‌شوند. جدول، تصویر داخل متن، پررنگ، مورب، رنگ، ترازبندی، فهرست و تورفتگی کشیده می‌شوند. قلم‌های اصلی شما با یک قلم جایگزین عوض می‌شوند. یک نکته برای چینی، ژاپنی و کره‌ای: قلم جایگزین فقط یک ضخامت دارد، پس پررنگ با کشیدن دوباره هر نویسه به فاصله‌ای بسیار کم تقلید می‌شود و مورب اصلاً کج نمی‌شود. متن لاتین پررنگ و مورب واقعی می‌گیرد.

نه، قالب قدیمی doc اینجا خوانده نمی‌شود. آن را در Word باز کنید و اول به شکل docx ذخیره کنید.

این صفحه یک بار قلمی متن‌باز به حجم 4 مگابایت دانلود می‌کند، فقط نویسه‌هایی را که سند شما به کار برده از آن جدا می‌کند و همان‌ها را داخل PDF می‌گذارد. سندهایی که چنین نویسه‌هایی ندارند هیچ چیز دانلود نمی‌کنند.

نه. فایل docx داخل همان تب مرورگر از حالت فشرده درمی‌آید و خوانده می‌شود، و فایل‌های PDF هم همان‌جا نوشته می‌شوند.